Een indrukwekkendere locatie voor een nieuw kantoorgebouw in Londen is nauwelijks denkbaar: dit is Piccadilly, een straat waar vijf eeuwen Britse architectuur samensmelten in een gevarieerd landschap van baksteen en natuursteen.
 
Ten westen van het terrein ligt het juweeltje van Edwin Lutyens, een voormalig bankgebouw uit de jaren twintig van de vorige eeuw. Het gebouw is een charmante kubus van rode baksteen met versieringen van Portland-steen en indrukwekkende schuiframen die het zonlicht toegang verschaffen tot de voormalige bankhal waar zich nu de galerie van Hauser & Wirth bevindt. Daar weer naast ligt één van de meesterwerken van Christopher Wren, de St James’ Church waarvan de bouw startte rond 1670. De kerk ligt iets terug ten opzichte van de straat en vormt een alom geprezen oriëntatiepunt voor de omgeving dankzij de opvallend smalle torenspits.
Aan de oostkant van het terrein bevindt zich een modern architectonisch hoogtepunt van architect Joseph Emberton uit 1935. Het gebouw werd jarenlang door warenhuis Simpson gebruikt, maar is tegenwoordig een boekenwinkel. De opvallendste kenmerken van het gebouw zijn de brede horizontale randen onder de ramen en de elegante etalages. En het gaat maar door: aan de overkant van de straat wordt het allemaal zelfs nog indrukwekkender met het kolossale Piccadilly Hotel van Norman Shaw dat begin twintigste eeuw werd gebouwd. Daarnaast staat Burlington House dat meerdere functies heeft gekend en tegenwoordig door de Royal Academy wordt gebruikt. Verder naar het oosten vinden we de meer intieme hofjes uit de Georgian periode die onderdeel uitmaken van de gebouwen van The Albany van William Chambers, waarvan de bouw eind achttiende eeuw werd begonnen.
 
Een nieuw bouwproject
Een omgeving met zulke architectonische zwaargewichten stelt hoge eisen aan nieuwbouw. In een nieuw project moet hier rekening gehouden worden met de gevarieerde mix aan stijlen en materialen. De lokale overheid en semioverheidsinstellingen als CABE (Commission for Architecture and the Built Environment) houden de voorstellen die in zo’n gebied worden gedaan nauwlettend in de gaten. Er was een eerste poging om de plaats in oude staat te herstellen, maar dit plan mislukt. Het bestaande gebouw was misschien een beetje te armoedig voor deze prominente plek, maar op de kwaliteit viel weinig aan te merken. De gevel was zorgvuldig ontworpen en uitgevoerd in Portlandsteen met mooie erkers. Dit was geen gebouw dat je zomaar even sloopte om er iets minders voor in de plaats te zetten.
Standard Life Investments, die het bouwterrein in eigendom had, nam toen contact op met Robert Adam Architects die erin slaagde de planologen van het gemeentebestuur en CABE ervan te overtuigen dat een gebouw dat alleen maar als neoclassicistisch omschreven kan worden, perfect op deze locatie zou passen. Het negentiende-eeuwse gebouw van Portland-steen werd vervangen door een nieuw gebouw, eveneens van Portland-steen. Het was een simpele truc die op een misschien wel verrassende, maar kostenbesparende manier werd uitgevoerd. Het nieuwe gebouw werd opgebouwd uit een stalen frame waarop grote stenen platen zijn aangebracht. De voegen zijn met een nieuwe mix van steenpoeder bespoten om de indruk van een traditionele constructie te wekken. De gevel werd vervolgens versierd met enorm grote langwerpige urnen op het dak en beelden van artiest Sandy Stoddart op de hogere verdiepingen. De hoek naar het westen wordt gekenmerkt door een lijvige toren die de verbinding tussen een kleine wandelboulevard en Piccadilly markeert. Als het gebouw de hoek tegenover St James’ Church omdraait, wordt alles opeens ingrijpend anders. De opstand verandert in baksteen, maar daarboven bevindt zich een ingewikkeld daklandschap dat meer dan één ding tegelijk probeert; eerst is er een mansardedak van twee verdiepingen waarin dakkapellen zijn geplaatst en daarboven bevindt zich een penthouse-achtig paviljoen dat vaag doet denken aan een klassieke Griekse tempel en dat boven de rest van het geheel uittorent.
 
In het voetspoor van de buren
In het gebouw zijn winkels en kantoren gevestigd. De bovenste verdiepingen zijn door Apax Partners in gebruik genomen die ermee instemde het gebouw al voordat het af was te huren. Apax wilde een herkenbaar hoofdkantoor en ze zijn nu inderdaad in een gebouw getrokken dat aardig wat heeft losgemaakt en moeilijk te negeren is. De ingang van Apax Partners ligt aan de achterkant van het gebouw, in Jermyn Street, de straat die parallel aan Piccadilly loopt. De begane grond is op het moment nog dicht getimmerd, maar biedt ruimte aan een groot aantal winkelruimtes waar de winkeliers nog in moeten trekken. Het interieur wordt vormgegeven door de huurders. Robert Adam Architects heeft zich tot de uiterst belangrijke buitenkant van het gebouw beperkt.
En in hoeverre past deze nieuwkomer nu op de locatie? Paul Hanvey, één van de directeuren van Robert Adam Architects, vindt dat het gebouw goed in de omgeving past. Er is goed gekeken naar het naastgelegen warenhuis Simpson, waarvan de raampartijen op dezelfde hoogte doorlopen, terwijl de opstand aan de westkant tegenover de kerk veel bescheidener is en met zijn baksteen voortborduurt op de baksteen van de buren. Een gedeelte van het gebouw werd uitgevoerd in het CS 68 Renaissance systeem van Reynaers vanwege het geprofileerde uiterlijk van dit systeem waardoor de kozijnen wat meer diepte krijgen, wat goed bij de classicistische stijl van het gebouw past. Daarnaast wordt op deze manier aan het oog onttrokken dat het hier om een gebouw met airconditioning gaat, waar de ramen alleen maar om onderhoudsredenen opengaan.